http://www.youtube.com/watch?v=TIyLwwf0WXk

Είναι μετά να μη λές ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως (τραγική) φάρσα?
Όταν τα τραγούδια της δεκαετίας του '80 ξαναγίνονται επίκαιρα, τότε... δεν πάμε καλά!

το ανέκδοτο με το βοσκό και τον γιάπη...

(Αφιερωμένο στον Ρουμπινί και σε όλα τα "ξεφτέρια" της "Οικονομίας"....)

Ένας ßοσκός, ενώ  έßοσκε τα πρόßατά του σε µια απόµερη τοποθεσία, ßλέπει από µακριά να πλησιάζει µια αστραφτερή ΒΜW.

Ο οδηγός, ένας νεαρός ντυµένος µε κοστούµι Versace, παπούτσια Gucci, γυαλιά ηλίου  Ray Ban και Yves Saint Laurent γραßάτα, σταµατάει δίπλα του, κατεßάζει το παράθυρο και του  λέει:

- Aν σου πω ακριßώς πόσα πρόßατα έχεις στο κοπάδι σου, θα µου δώσεις ένα;

Ο ßοσκός κοιτάει το νεαρό, που ήταν φανερά ένας γιάπης, κοιτάει και το κοπάδι και  του απαντά ήρεµα: -Ναι, γιατί όχι;

Αµέσως λοιπόν ο γιάπης  κατεßαίνει από το αυτοκίνητο µαζί µε ένα laptop Dell το οποίο και συνδέει µε ένα κινητό Motorola µε παγκόσµια σύνδεση της  AT&T. Αφού συνδέεται µε το Internet, πηγαίνει σε µια σελίδα της NASA, και επιλέγει ένα σύστηµα δορυφορικού  προσδιορισµού τοποθεσίας GPS το οποίο υπολογίζει την ακριßή τοποθεσία στην οποία ßρίσκονται και αποστέλλει τα στοιχεία αυτά σε ένα άλλο δορυφόρο της ΝASA ο οποίος σκανάρει την περιοχή και ßγάζει µια φωτογραφίαυπέρ-υψηλής ανάλυσης.

Αφού επεξεργάζεται τη φωτογραφία µε το πρόγραµµα Adobe Photoshop,στέλνει την εικόνα σε ένα εργαστήριο ερευνών στο Αµßούργο, στηΓερµανία και µετά από µερικά δευτερόλεπτα λαµßάνει στο Palm  Pilot του ένα e-mail που επιßεßαιώνει ότι η φωτογραφία έχει  αναλυθεί και ταστοιχεία έχουν καταχωρηθεί σε µια ßάση δεδοµένων.

Μέσω µιας σύνδεσης ΟDBC εισχωρεί σε µια MS-SQL database και καταχωρεί όλα τα στοιχεία σε ένα φύλλο εργασίας  Excel το οποίο και στέλνει µέσω e-mail στο Blackberry του.

Μετά από λίγα λεπτά  εκτυπώνει µια έκθεση 150 σελίδων µε έγχρωµες φωτογραφίες από  τον καινούργιο του HP LaserJet εκτυπωτή και αφού τη διαßάζει λέει στο ßοσκό:
-Έχεις ακριßώς… 1586 πρόßατα!!!!’.

-Ακριßώς, λέει ο ßοσκός. – Καλώς λοιπόν, µπορείς να πάρεις όποιο πρόßατο θέλεις και κοιτάζει το νεαρό καθώς διαλέγει το ζώο και το µεταφέρει στο πορτ-µπαγκάζ του αυτοκινήτου.

Εκείνη τη στιγµή, λέει  ο ßοσκός στο νεαρό:

-Να σου πω………… αν ßρω ακριßώς τι δουλειά κάνεις, θα µου επιστρέψεις το πρόßατο;

Ο γιάπης το σκέφτεται  για µια στιγµή, και µετά λέει γελώντας στο  ßοσκό:

-ΟΚ, γιατί όχι;

-Είσαι σύµßουλος επιχειρήσεων, λέει ο  ßοσκός.

-Απίστευτο, λέει αποσßολωµένος ο νεαρός, έτσι είναι!!

-Μα πώς το µάντεψες;

-Δεν είναι και τόσο δύσκολο, λέει ο ßοσκός.

-Ήρθες από το πουθενά, χωρίς να στο ζητήσει κανείς, θέλεις να ßρεις για εµένα µια απάντηση που ήδη γνωρίζω, σε µια ερώτηση που δεν σε  ρώτησε κανείς και θες και να πληρωθείς και γι’ αυτό, και το  καλύτερο: δεν έχεις ιδέα από αυτή την επιχείρηση….

Τώρα, θα µου δώσεις πίσω το σκύλο µου?

Εκπομπή 7η. Αμέ, αμέ, αμέ, τη ...Στρουμφίσαμε!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα δάσος. Και μέσα στο δάσος, αν ήμασταν καλά παιδάκια μπορεί να βρίσκαμε και τα στρουμφάκια τα οποία ζούσαν σε κάτι φανταχτερά κοντόχοντρα ζουμπουρλούδικα μανιταρόσπιτα. Όλα τα Στρουμφάκια είχανε μια ξεχωριστή χαρακτηριστική ιδιότητα, η οποία υπερτονιζόταν και αποτελούσε το διακριτικό τους σε σχέση με τα άλλα στρουμφάκια. Στις περισσότερες των περιπτώσεων η «ιδιότητα» αυτή μάλλον ήταν ένα κουσούρι (βλέπε Χουζούρης, Λιχούδης, Σπιρτούλης ,κλπ) αλλά υπήρχαν και τα πιο μαγκιόρικα στρουμφάκια που όλοι ταυτιζόμασταν με αυτά όπως ο μάστορας-εφευρέτης-πολυτεχνίτης-και δεν ξέρω γω τι άλλο- Ξεφτέρης, αλλά και ο μπρατσαράς ο Προκόπης με τα βαράκια του και τις γυμναστικές του που γλυκοκοίταζε πού και πού τη Στρουμφίτα. Ποτέ δεν μας λύθηκε βέβαια η απορία γιατί η Στρουμφίτα ήταν μόνο μία, και τίνος παιδί ήταν το Μπεϊμπυ-Στρουμφ, αλλά καθώς φαίνεται μάλλον θα πρέπει να αποδεχτούμε τελικά το γεγονός ότι αυτή η απορία θα μας ταλανίζει εις το διηνεκές.

Βέβαια όσο περνάνε τα χρόνια και το τροπάριο αλλάζει, αλλάζουν και τα πρότυπα κι έτσι από ΞεφτεροΠροκόπηδες μεταμορφωνόμαστε σιγά σιγά σε Μπαμπα-Στρουμφ...!

Αποκτήσαμε από καιρό την περίφημη ποδάγρα του (μήπως εκείνα τα περίφημα μαγικά φίλτρα του ήτανε τίποτα Τζώνια και Πέρδικες και μπεκρόπινε ο μπάρμπας τα βράδια χωρίς να μας το λέει?), αποκτήσαμε και το πρώτο συνθετικό του ονόματός του ήδη, θέλω να πιστεύω ότι διαθέτουμε ένα σεβαστό μέρος του κύρους και της λαϊκής (φιλο)σοφίας του, και μας μένουν κάτι ψιλοπράματα και λεπτομέρειες ακόμα, όπως τα  άσπρα γένια (που ελπίζω να αργήσουν αρκετά ακόμα...) και το κόκκινο βρακί, που στυλιστικά δεν με βρίσκει σύμφωνο...

Σήμερα όμως είναι η μέρα του ...Γκρινιάρη! Όχι ότι είμαι εκ φύσεως γκρινιάρης ή όλα μου φταίνε και με ενοχλούν. Τουναντίον μάλιστα, πιθανότατα βαδίζω στην ακριβώς αντίπερα όχθη, και έχω καρδιά αμπάρι, καθώς λένε, για τα περισσότερα θέματα... Όμως ο ατακαδόρος μπλε ανθρωπάκος των αξέχαστων σλόγκαν τύπου «Μου τη δίνει το ξυπνητήρι», «Μου τη δίνει ο Δρακουμέλ», και όλων των λοιπών «Μου τη δίνει....» και «Μου τη σπάει....», θα μου επιτρέψει να χρησιμοποιήσω το μότο του:

Μου τη δίνουν οι οικονομολόγοι (και οι ‘οικονομολογούντες’... πολιτικοί, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες...) και όλο το συνάφι τους!

Και μου τη δίνουν όχι τόσο για αυτά που λένε, από τα οποία αν αφαιρέσεις όλα τα βαρύγδουπα και πομπώδη περιτυλίγματα, τις γαρνιτούρες και τις σούπερ-ντούπερ σπέσιαλ ορολογίες περί spreads και funds και interests και δεν συμμαζευόμαστε, αυτό που μένει είναι τόσο ηλίου φαεινότερο που θα στο’λεγε με δυο κουβέντες και η γιαγιά μου, κάπως περίπου όπως στη γνωστή διαφήμιση με τις γιαγιάδες και τις κατσίκες (by far πιο αποδοτικιά)!

Τώρα τελευταία είναι πολύ της μόδας αυτός ο περιφερόμενος καραγκιόζης ο Ρουμπινί. Μάλλον ο ίδιος δεν είναι καραγκιόζης, αλλά είναι αυτοί που τον ακούν και τον θαυμάζουν, και πολύ περισσότερο αυτοί που τον χρυσοπληρώνουνε για να κάνει τον ντελάλη των «βαθυστόχαστων» αναλύσεών του... Ο άνθρωπος, στην καλύτερη περίπτωση, μάλλον έχει βρει έναν εύκολο και αεριτζήδικο τρόπο να τα κονομάει, σαν κάτι ταχυδακτυλουργούς που κάνουν φτηνά κόλπα και το παίζουν μάγοι και προφήτες, ενώ αν δεχτούμε τα συνωμοσιολογικά σενάρια τότε είναι απλώς ένα στρατιωτάκι πρώτης γραμμής που υπηρετεί τα συμφέροντα της σκιώδους Νέας Τάξης που απλώνει πλέον τα πλοκάμια της απροκάλυπτα παντού, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου.

Τι μεγάλες και τρανές σοφίες μας είπε ετούτος ο τύπος? ΄Οτι αν παραφουσκώνεις ένα μπαλόνι αυτό κάποτε θα ....σκάσει! Όλεεε, μπράβο....Μόνος σου το σκέφτηκες ρε μεγάλε ή πήρες και τη βοήθεια του κοινού? Ή ότι αν τραβάς νερό από ένα πηγάδι με τρύπιο κουβά μάλλον θα ....πεθάνεις της δίψας! Πω πω πω είναι για θάμα ο μάγκας! Κι εγώ που νόμιζα πως αυτό με το Χότζα και τον άλλον το βλάκα απάνω στο κλαδί που το πριόνιζε και μετά έπεσε, ήταν μόνο ανέκδοτο...

Να δεις τελικά που και ο σύγχρονός μας, πατριώτης του (Τουρκικής καταγωγής) Νουριέλ Ρουμπινί τις ίδιας αξίας προφητείες με το Χότζα λέει, αλλα με τη διαφορά ότι αυτουνού εδώ του τα ρίχνουν και χοντρά! Και να’ταν ο μόνος?

Έχουμε γεμίσει από «στοχαστές» και «προφήτες» ...της δεκάρας! Θέλετε μερικά παραδείγματα (αν και όχι όλα του ίδιου βεληνεκούς). Πάρτε εκείνον τον συμπαθή κατά τα άλλα Λιβανέζο, τον Νασσίμ Νίκολας Ταλεμπ, τον συγγραφέα του «Μαύρου Κύκνου». Ή πάρτε τον άλλο τον «δικό μας» τον «κουμπάρο» τον Κύπριο τον Χρ. Πισσαρίδη που πήρε και Νόμπελ ....Οικονομίας!  Ο μεν πρώτος ανέλυσε τον παράγοντα υποτίθεται του τυχαίου ή ασήμαντου γεγονότος που αν βάλει το δαχτυλάκι του σε εγγενώς παθογενείς καταστάσεις και συστήματα μπορεί να προκαλέσει τσουνάμι αναστατώσεων, κρίσεων ή/και καταστροφών ή να διογκωθεί βάσει της ντομινοθεωρίας και γενικώς να κάνει πολύ ντόρο και κακό για το τίποτα, λειτουργώντας όπως περίπου το ράδιο-αρβύλα σε ένα μεγάλο παρακμιακό στρατόπεδο (έτσι λειτουργεί όμως και στην πραγματικότητα η παγκόσμια Οικονομία, τα χρηματιστήρια, οι ισοτιμίες νομισμάτων, κλπ) ενώ ο δεύτερος, αν κρίνουμε και από τα όσα είπε και πρότεινε για την κρίση στην Ελλάδα θύμισε την περίφημη γαλλική αριστοκρατική ρήση: «Μα τι γκρινιάζουν επιτέλους αυτοί οι προλετάριοι ότι δεν έχουν να φάνε ψωμί? Ας φάνε παντεσπάνι...(όταν θα αποδώσουν τα «μέτρα» που θα πάρουμε, δηλαδή ίσως στον Παράδεισο μετά θάνατον...).

Κατά τη γνώμη μου βέβαια δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν Νόμπελ Οικονομίας. Διότι τι πάει να πει Νόμπελ Οικονομίας? Έκανες καμιά ανακάλυψη που βοήθησε τον κόσμο κύριε? Ανακάλυψες μήπως πώς να πετάω ένα Ευρώ στο «πηγάδι των ευχών» και λίγο μετά να μου πετιέται ένας πίδακας με κατοστάευρα (πραγματικής αξίας και όχι πλαστά όμως)? Αποκωδικοποίησες κανέναν φυσικό μηχανισμό? Επειδή είπες πέντε μπαρμπούτσαλα για ένα σύστημα που εξ ορισμού και εκ γενετής αφεαυτό είναι φούσκα, μπαρούφα, τζόγος, όργιο φημών, αέρα, σαβούρας και νταβατζήδων, αξίζεις και βραβείο?

Τα Νόμπελ αξίζουν μόνο στις Φυσικές επιστήμες, Φυσική, Χημεία, Βιολογία και στην Ιατρική. Που ανακαλύπτουν κάτι. Ενα φυσικό νόμο, μια δύναμη, ένα σωματίδιο, ένα άστρο, ένα μόριο, ένα φάρμακο, ένα κατιτίς τελοσπάντων ρε παιδί μου που είτε δεν το ξέραμε καθόλου πριν, είτε είναι κάτι που ενδέχεται να βελτιώσει τη ζωή μας με κάποια εφαρμογή του κάπου, κάπως, κάποτε.

Οι άλλοι είναι για τα πανηγύρια. Και το ομολογούν και οι ίδιοι άλλωστε, έστω και κεκαλυμμένα. Όταν μόνοι τους εισάγουν τις ένοιες της «πραγματικής» οικονομίας, της παραγωγής, κλπ, και τη διαχωρίζουν σαφέστατα από την άλλη, την τραβεστί «οικονομία» του αέρα του κοπανιστού, των χρηματοπιστωτικών συμβούλων και συμβουλών, των «υπηρεσιών»,κλπ, που και οι ίδιοι υπηρετούν.

Εδώ αξίζει να θυμηθούμε και το γνωστό ανέκδοτο με τον βοσκό και τον γιάπη. (θα σας το δώσω με παραπομπή γιατί βαριέμαι να το ξαναγράφω...)

Αλλά, ειλικρινά, με όλα αυτά που βλέπω, διαβάζω και ακούω από αυτούς τους κυρίους και άλλους τόσους επώνυμους και ανώνυμους γύρω τριγύρω, θα με κάνουν να καραφλιάσω στο τέλος, θα φρικάρω και θα σηκωθώ μια ωραία πρωία, έτσι για το αντέτι, για ένα πείσμα, για ένα γινάτι και για ένα γαμώτο να πάω να σπουδάσω και Οικονομικά! Να πάω να δω όλες αυτές τις γιγαντοτεράστιες σοφιστείες και τις θεωρητικές αλχημείες «εκ των έσω», να δω πώς διάολο και με τι υλικό γεμίζουν προγράμματα σπουδών τεσσάρων ή και περισσοτέρων ετών και γίνονται όλοι τέτοιοι φωστήρες και προφεσσόρια (κάτι καθηγηταράδες σαν τον Αλογοσκούφη, τον Παπαθανασίου, τον Παπακωνσταντίνου και Σία, ένα πράμα, πχ) και εν τέλει ωσάν το Δούρειο Ίππο να έχω και την επιστημονικοφανή νομιμοποίηση πλέον να τους αντιμετωπίσω με τα ίδια τους τα όπλα και τις ορολογίες τους, και όχι μόνο με την κοινή λογική και τα δυο-τρία Οικονομικής φύσης και μάνατζμεντ μαθήματα που κάναμε στο Πανεπιστήμιο.

Μου τη δίνουν όλοι αυτοί οι σοβαροφανείς και σπουδαιοφανείς εξυπνάκηδες ντενεκέδες με τις «λύσεις» και τις (ανα)λύσεις που προτείνουν!

Και μου τη δίνει περισσότερο, που ενώ ξέρουν τι γίνεται και πώς λειτουργεί το σύστημα γενικώς, κάνουν πως δεν βλέπουν και δεν ακούνε και (στραβ)αρμενίζουν προσπαθώντας να μας πείσουν ότι ο γιαλός είναι στραβός!

Για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Εγώ θα σας πώ το μάθημα «με δικά μου λόγια» (όπως έκανα πάντα) και με βάση ένα πάντρεμα που θα κάνω μεταξύ της κοινής λογικής και των λίγων «κολυβογραμμάτων» περί  «επιστήμης» Οικονομικών που ξέρω...

Σε πρώτη φάση αντιλαμβάνομαι την Οικονομία σαν αυτό που ξεκινήσε με την εφεύρεση των νομισματικών αξιών. Τουτέστιν μια διαδικασία αποτίμησης και αντιστοίχης προϊόντων και υπηρεσιών που είναι πολυποίκιλα, πολυάριθμα και ετερογενή, με ένα μέσο κοινής αναφοράς δηλαδή το «νόμισμα», αυτό το κωλόχαρτο.

Αν αυτή η διαδικασία ήταν συμπαγής, διαφανής, κοινή και στάνταρ, δεν θα υπήρχε πρόβλημα εκ πρώτης όψεως. Όμως τα δεινά ξεκινάνε ακριβώς επειδή ο καθένας έχει την ευχέρεια να τα ορίζει και να τα χειρίζεται όπως το...φούρνο του Χότζα!

Εξηγούμαι. Πόσο κοστίζει ένα πορτοκάλι? 1 ευρώ? 1 δολάριο? 1 γιεν? Ποιος το καθορίζει αυτό? Γιατί υπάρχει η διαφορά στις τιμές? Δεν είναι το ίδιο το αγαθό? Άνω τελεία εδώ (έτσι κι αλλιώς σαφής απάντηση δεν υπάρχει, και οι οικονομολόγοι θα σου αρχίσουν τις θεωρίες περί προσφοράς-ζήτησης, ανταγωνισμού, κόστους παραγωγής, χώρα προέλευσης, και μπλα μπλα μπλα).

Δεύτερον, άντε και κοστίζει μισό δολάριο. Τι εστί δολάριο? Και γιατί 1 δολάριο είναι 0,7 Ευρώ και όχι το αντίστροφο ας πούμε? Εδώ αρχίζει και γίνεται της μουρλής πλέον. Τι λέγαμε για τα νομίσματα και τις ισοτιμίες? Ό,τι φανεί του Στεφανή... αλλά του Στεφανή εκείνου που «περνάει το κομμάτι του»...

Αν θα το λέγαμε με παράδειγμα, θα είχε ως εξής: Είμαι εγώ ο Μήτσος, ωραία? Όκει, πάμε παρακάτω. Σηκώνομαι ένα πρωί και λέω δουλειά δεν έχω δεν κάνω ένα νόμισμα? Αντε και το έκανα, και το βαφτίζω «Μητσοδόλαρο»... Τυπώνω ένα μάτσο από Μητσοδόλαρα λοιπόν και πάω έξω στην αγορά. Πιάνω έναν μανάβη και του λέω: μάστορα, θέλω μια σακούλα πορτοκάλια! Εντάξει ρε φίλε, πάρε 3 κιλά, κάνουν 2 Ευρώ. Τον κοιτάζω εγώ, αρπάζω τη σακούλα και του λέω: Ακου να δεις φίλε...εγώ σου δίνω 1 Μητσοδόλαρο και πολύ σου είναι, και άμα σ’αρέσει! Ο μανάβης πάει να αντιδράσει, άλλα επειδή με βλέπει μπουρινιασμένο, και επειδή εξάλλου του ρίχνω δυο κεφάλια και έχω και τα μισά του χρόνια σκέφτεται από μέσα του «άμα τα βάλω με αυτόν τον νταή, και τα πορτοκάλια θα χάσω, και στο νοσοκομείο θα καταλήξω, οπότε ας του δώσω τη σακούλα για ένα Μητσοδόλαρο, κι ας πάω πάσο...» Έτσι εγώ παίρνω τα πορτοκάλια που δεν είχα, με ένα νόμισμα που τύπωσα κατά βούληση, γιατί είμαι μάγκας και νταής.

Μη γελάτε. Αυτή είναι η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ (σημειωτέον χώρας με το μεγαλύτερο ‘χρέος’) που ετσιθελικά και λόγω του ότι έχει την ισχύ των όπλων παγκοσμίως αποτιμά αυθαίρετα και στο δικό της νόμισμα (το οποίο τυπώνει κατά βούληση) όλα τα αγαθά τα δικά της και των άλλων (και κυρίως το πετρέλαιο της Μ. Ανατολής).

Παράδειγμα Βου. Είμαι ο γνωστός Μήτσος με υπερπολύτεκνη οικογένεια, και έχω πάλι τα δικά μου Μητσοδόλαρα. Βγαίνω μια γύρα έξω και βλέπω τι γίνεται στον κόσμο, ότι όλοι αγοράζουν πορτοκάλια για ένα Ευρώ το κιλό. Εγώ πάω και τους λέω ότι έχω πορτοκαλιές στον μπαξέ μου και μπορώ να τους πουλήσω από κει για 1 Μητσοδόλαρο το κιλό. Πλην όμως για να είμαι ανταγωνιστικός λέω ότι το Μητσοδόλαρο έχει αξία όσο το 1/10 του Ευρώ! Οι άλλοι τρίβουν τα μάτια τους και λένε, να η ευκαιρία θα αγοράζουμε πορτοκάλια μόνο από το Μήτσο!!! Επειδή όμως η καλλιέργεια του πορτοκαλιού έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις, διαδικασίες και «κόστη» για να μπορέσω εγώ να δίνω μαζική παραγωγή και σε αυτή την τιμή (ή και ακόμα χαμηλότερη) πάω και μαζεύω τα παιδιά μου τα μπαγλαρώνω στο ξύλο και τα βάζω να δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδι, άλλα να σκάβουν, άλλα να κλαδεύουν, άλλα να ποτίζουν και άλλα να μαζεύουν πορτοκάλια. Μην κλαίτε. Αυτή είναι η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ!

Πήρα ως παράδειγμα δυο χώρες που θεωρούνται «μεγάλοι παίκτες» στην παγκόσμια οικονομία και πιστεύω έγιναν κατανοητές οι μέθοδοί τους. Μπορώ νας πω αντίστοιχα παραδείγματα και για όλες τις άλλες χώρες, αλλά θα το μακρύνω πολύ το σεντόνι...

Το κλου είναι έτσι κι αλλιώς, ασχέτως των μεθόδων, ότι η «οικονομία» ως πράξη αντιστοίχισης πραγματικών αξιών με ένα μάτσο κωλόχαρτα σαν τα Μητσοδόλαρα, είναι εξ ορισμού τελείως αυθαίρετη και μπάζει από παντού! Πού θέλω να καταλήξω; Στα καθ’ημάς φυσικά. Λέμε όλοι για το χρέος. Ωραία, χρέος...Σε ποιον? Από πού? Από πότε? Γιατί? Πόσο? Γιατί τόσο και όχι κάτι άλλο? Και γιατί όλοι χρωστάν ...της Μιχαλούς? (Η πλειονότητα των κρατών ακόμη και των ανεπτυγμένων έχουν «χρέος»). Ποιο είναι το αντίκρισμα? Πότε δημιουργήθηκε? Γιατί συντηρείται? Γιατί μεγαλώνει?

Μετά λένε για το άλλο το φούμαρο την ανταγωνιστικότητα. Ποια ανταγωνιστικότητα? Να κάνω εγώ το ίδιο πράγμα με έναν άλλον αλλά να το δίνω πιο φτηνά? Κι αν ο άλλος το δίνει τζάμπα? Κι αν ο άλλος το έχει «κλεμμένο»? Μπορώ να τον συναγωνιστώ? Και γιατί να συναγωνιστώ κάτι και κάποιον προς «τα κάτω» και όχι προς «τα πάνω»? Όπως λέει και ο μπαγλαμάς ο Γιαννάκης ο Πρετεντέρης «αν η οικονομική ευρωστία, ανάπτυξη και μηδενισμός του χρέους ενός κράτους ήταν συνάρτηση της φθηνής εργασίας και κόστους παραγωγής, τότε το Μπαγκλαντές θα ήταν η πρώτη οικονομική υπερδύναμη!» και θα συμφωνήσω μαζί του.

Άρα κάτι άλλο φταίει, κάτι άλλο κρύβεται από πίσω Νομπελίστα κουμπάρε Πισσαρίδη, Γκαργκάνα, Προβόπουλε, Δασκαλόπουλε και λοιπά κύμβαλα αλαλλάζοντα... Πώς μετριέται ο ανθρώπινος κόπος? Πώς αποτιμάται? Πόσο κοστίζει η περίφημη «εργατοώρα»? και γιατί παρακαλώ η εργατοώρα του Αμερικάνου ή του Γερμανού κοστίζει όσο 1000 και βάλε του Μπαγκλαντεσιανού ή του Ζιμπαμπουανού ή του Κινέζου? Μήπως ο Γερμανός ή ο Αμερικάνος είναι τίποτα σούπερμαν και ανακάλυψε τη μέθοδο να δουλεύει 80 ώρες το 24άωρο και 10 μέρες την εβδομάδα (καθ’υπέρβαση κιόλας του Καρβελικού άσματος 25 ώρες τη μέρα, 8 μέρες την εβδομάδα,κλπ). Έτσι καταρρίπτεται και ο μύθος περί τεμπέληδων λαών και περί δουλευταράδων, που απορώ πώς και γιατί συντηρείται ως στερεότυπο τόοοοσα και τόοσα χρόνια.

Όχι κύριοι, ο άνθρωπος μπορεί να δουλέψει 5, 8, 10, 12 άντε 15 το πολύ ώρες ημερησίως, και μέχρι εκεί, είτε είναι άσπρος είτε μαύρος είτε κόκκινος είτε κίτρινος. Ακόμα και αν δεχτούμε διαφορές στην παραγωγικότητα και στις ικανότητες του καθενός οι αποκλίσεις στην απόδοση του τελικού αποτελέσματος δεν μπορεί να είναι τόσο χαώδεις όσο είναι αυτές που εμφανίζονται στις εκάστοτε «μισθολογικές αποτιμήσεις». Άρα? Άρα αλλού παίζεται το παιχνίδι. Δεύτερη άνω τελεία, διότι το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Και δεν είναι θέμα μόνο ελληνικό ή ευρωπαϊκό. Είναι παγκόσμιο, παντού και πάντα παρόν σε όλο το μήκος των Ιστορικών χρόνων.

Τα υπόλοιπα στη συνέχεια...

Μέχρι τότε

Χαίρετε και υγιαίνετε!