Είναι γεγονός, ότι σε περιόδους κρίσης, ύφεσης, σφιξίματος και μιας γενικότερης ανησυχίας και αγωνίας, αυξάνεται η τάση και η ροπή προς το φιλοσοφείν, ακόμη και σε άτομα τα οποία είχαν τη σχέση του διαόλου με το λιβάνι ως προς τις δυο-τρεις παραπανίσιες νοητικές στροφές, πέραν του τι θα φάμε σήμερα κι αν έχει ή όχι κρεμμύδι στο πιτόγυρο ή τι θα γίνει τώρα που έφυγε ο Νιόπλιας απ’τον Παναθηναϊκό και αν βρίστηκε ο Μαρινάκης με τον Πατέρα με σικάτη ή καραβίσια ορολογία.
Δεν ξέρω αν είναι νομοτελειακός κανόνας αυτό το «Ουδέν κακόν αμιγές καλού» ή αν ισχύει έστω το εκκλησιαστικό «Εν θλίψεσιν εγίγνωσκά σε...», πάντως το γεγονός ότι μια γενικότερη εθνική περισυλλογή βρίσκεται εν εξελίξει ακόμα και εν μέσω ατόμων τελείως αουτσάιντερ στο είδος, από εκεί που δεν το περιμένεις, στις πιο ετερόκλητες παρέες και συνάφειες, δύναται να εκληφθεί ως μια θετική παρενέργεια της Κρίσης, της ΔΝΤ-λογίας και ΔΝΤ-φοβίας, και όλων των συμπαρομαρτούντων, που μας έχει κυριεύσει ολοκληρωτικά τώρα τελευταία.
Στεναχωριέμαι ασφαλώς, αφουγκραζόμενος την κατάσταση γύρω μου, αλλά από την άλλη χαίρομαι όταν ακούω ανθρώπους, να διατυπώνουν απόψεις, να ζυγίζουν τα πράγματα γύρω τους πλέον περισσότερο, να σοβαρεύονται, και να κατανοούν έστω και εκ των υστέρων, έστω και μετά από παθήματα που θα μπορούσαν να αποφευχθούν με προτέρα σωφροσύνη (που ήταν είδος εν ανεπαρκεία τότε), και να αντιλαμβάνονται στην κυριολεξία του αυτό που λέει ο ποιητής: «Πήραμε τη ζωή μας λάθος, ...κι αλλάξαμε ζωή».
Γιατί κακά τα ψέματα, η «κρίση» (του νοός, η διάκριση, η κατανόηση, όχι η κρίση η ΔΝΤούδικη και η οικονομική που μονοπωλεί τώρα τον όρο!), ο ορθολογισμός, η σοβαρότητα, η περίσκεψη, το ζύγισμα των καταστάσεων, ήταν πράγματα, έννοιες και πρακτικές, που λίγο ώς πολύ παραγκωνίστηκαν και ξεχάστηκαν από τους περισσότερους Ελληνες στα χρόνια που ακολούθησαν το «Τσοβόλα δώσ’τα όλα», μέχρι και το περίφημο Greek Summer του 2004. Για καμιά τριανταριά χρονάκια όλες οι γενιές, νέοι, γέροι και παιδιά ξεμυαλίστηκαν και νόμισαν ότι θα ήταν αιώνια αυτή η τζερτζελοχαβαλεδιάρικη ανάπτυξη και τεχνητή ευμάρεια – φούσκα, και θεώρησαν ότι το Greek dream είναι εφικτό για όλους και για όλα. Ναι τώρα μπορείς να έχεις κι εσύ το εξοχικό σου, ναι τώρα μπορείς να έχεις κι εσύ «μπέμπα» ή μερσεντές, ναι τώρα μπορείς να πάς κι εσύ διακοπές στις Σεϋχέλλες και στον Μαυρίκιο!
Επιπρόσθετα, μπορείς κι εσύ εδώ και τώρα να ανοίξεις δικό σου μαγαζί, να γίνεις εταιρειάρχης (της πλάκας και του αέρα), (φιδ)έμπορας ή αφεντικό, και να διαφεντεύεις τη ζωή σου.
Πώς όμως; Με τι κόστος; Με ποιους όρους; Για πόσο; Οι περισσότεροι δεν έθεταν αυτά τα ερωτήματα στον εαυτό τους ή κώφευαν εντέχνως ακόμα και αν τους τα ρώταγαν άλλοι.
Το κυριότερο όμως ήταν ότι κανείς δεν ήθελε και δεν είχε τη διάθεση να δει πίσω από το μπερντέ. Η αρρώστια μας έπιασε όλους, άλλους πολύ, άλλους ξώφαλτσα, μηδέ και του γράφοντος εξαιρουμένου, ακόμα και αν ο ‘οίστρος’ του Σωκράτη μας τσίγκλαγε μέσα μας ότι κάτι δεν πάει καλά και κάποιο λάκο έχει η φάβα, σε όλο αυτό το σκηνικό, το «πολύ καλό» για να ‘ναι αληθινό.
Όμως σε κάποια θέματα είχαμε και τα δίκια μας, όπως πχ την Οικονομία που λέγαμε και σε παλαιότερη εκπομπή, ως παγκοσμιοποιημένη πρακτική αναδιανομής πλούτου με νομιμοφανείς απατεωνιές πάσης φύσεως σε ατομικό και κρατικό επίπεδο.
Αλλά η Οικονομία αφεαυτή, θα αποτελέσει το θέμα μελλοντικής εκπομπής (...μάλλον μελλοντικών, γιατί στα σίγουρα δεν εξαντλείται!)
Χαίρετε και υγιαίνετε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου