Εκπομπή 5η. Όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα!

Θα μου πείτε, Μήτσο κάναμε μαύρα μάτια να σε δούμε... Και θα έχετε και «δίκιο»...

Αλλά, είπαμε, εδώ στο παρόν μπλόγκι δεν υπακούω σε οποιουσδήποτε κανόνες χωροχρονικούς, χωροταξικούς, υφολογικούς ή άλλους. Προσπαθώ ακριβώς αυτό, να φτάσω στην πεμπτουσία του στοχασμού και της σκέψης, της απολύτως ελεύθερης, της πηγαίας, της αβίαστης, της καθαρής, της 24άρων καρατίων ατόφιας σκέψης και άποψης, αυτής που κυλάει σαν χάρτινο καραβάκι στο ρέμα των ανεμπόδιστων συνειρμών. Αυτή αντιπροσωπεύει το «είναι» αυτό καθαυτό, ξεκάθαρο, γυμνό και μόνο, αυτή είναι η ταυτότητα και το Διαβατήριο της Ψυχής, αυτό είναι αν θέλετε το μεγαλείο που προσέφεραν οι Αρχαίοι ημών Δάσκαλοι....

Ούτε η γενιά, ούτε η καταγωγή, ούτε το ντεμέκ σπέσιαλ DNA, ούτε ο «ιχώρ» του Έλληνα νεο-Ελληνάρα, που τις περισσότερες φορές αυτός είναι ένα ιστορικό κακέκτυπο και μια καρικατούρα των προγόνων (αν ήταν και πρόγονοί του δηλαδή) που ζούσαν σε αυτή την περιοχή, ούτε άλλα τέτοια κουραφέξαλα Λιακοπουλικής ή Καρατζαφερικής ή οποιασδήποτε παρεμφερούς παπαρολογικής προέλευσης.

Με λίγα λόγια, για μένα δεν ισχύει το «Είμαι περήφανος γιατί είμαι Έλληνας», όπως δεν θά’πρεπε να ισχύει και για κανέναν λαό της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου ή της «γηραιάς ηπείρου», διότι ο ‘καταγωγικός’ ρατσισμός είναι το πιο κουφό ιστορικό παράδοξο που δυστυχώς διαιωνίζεται μέχρι τις μέρες μας, ειδικά για την ευρύτερη περιοχή μας (Στην Ισλανδία ή τα Νησιά Φερόε ας πούμε, ίσως μπορούν να επικαλεστούν γενετική, φυλετική και εθνική ομοιογένεια, εμείς εδώ στα σίγουρα όχι...)

Εγώ είμαι ή θα είμαι περήφανος αν μπορώ να ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ σαν Έλληνας, και περισσότερο περήφανος και αισιόδοξος αν μπορέσουν να το κάνουν αυτό και οι συμπατριώτες μου, κατ’όνομα Έλληνες, που έχουν καταντήσει σαν εκείνες «Του Καπιτώλιου τις χήνες με τους ένδοξους παλαι ποτέ προγόνους» που διαβάζαμε κάποτε στα αναγνωστικά του σχολείου.

Πέρα από τη σκέψη και τη διερευνητική/στοχαστική διάθεση, ίδιον εκείνων των φιλοσόφων ήταν η αγάπη για την αλλαγή, το νέο, το ταξίδι. Με το ταξίδι ανοίγει ο νους του ανθρώπου, είναι πέρα από την αλλαγή και μια μορφή ελευθερίας και ένα παραπάνω βήμα στην αυτογνωσία και τον αυτοπροσδιορισμό. Όπως στην τοπογραφία ή στην αστρονομία ή στα GPS κλπ, χρειάζεσαι τον λεγόμενο «τριγωνισμό» για να προσδιορίσεις γεωδαιτικά ένα σημείο επακριβώς σε δοθέν σύστημα αναφοράς, το ίδιο ισχύει και για τον άνθρωπο ως οντότητα. Δεν μπορείς να προσδιορίσεις τίποτα αν είσαι κλεισμένος στο καβούκι σου και στο μικρόκοσμό σου, σε μια ρουτινιάρικη καθημερινότητα.

Το ταξίδι, το όνειρο, η φυγή, η αλλαγή, η γνώση, η εμπειρία....

Πόσο γρήγορα και γεμάτα περνάει ο καιρός όταν ταξιδεύεις! Είναι απίστευτη αυτή η σχετικότητα του χρόνου. Ο χρόνος «λάστιχο», αναλόγως της ευχάριστης ή δυσάρεστης κατάστασης και ασχολίας. Είτε ψυχοσυναισθηματικής κατάστασης είτε πραγματικής και ζωντανής εμπειρίας και γεγονότος. Ειλικρινά, αν είχε το χρόνο και τους πόρους κάποιος δεν θα έπρεπε να κάνει τίποτα άλλο στη ζωή του, παρά να ταξιδεύει...

Κάποιοι τυχεροί το κάνανε και το κάνουνε ανά τους αιώνες τρόπο ζωής. Σκέφτομαι ακόμα εκείνους τους μπαρμπάδες-προ-προ-παππούδες, που ακόμα και 2.500 χρόνια πριν περνούσανε τη ζωή τους μεταξύ των μητροπόλεων του τότε γνωστού και ανεπτυγμένου κόσμου, μεταξύ Ελλάδας, Αιγύπτου, Ιωνίας, Φοινίκης, Λιβύης, Σικελίας.... στις ακαδημαϊκές στοές, στις αγορές και στα θέατρα.

Για τους περισσότερους βέβαια αυτό είναι ένα όνειρο. Αλλά και το όνειρο χρειάζεται. Η έμπνευση και η κατεύθυνση. Ακόμα και αν πραγματοποιήσεις μέρος ή και καθόλου από αυτό στο τέλος, το γεγονός από μόνο του έχει τη σημασία του.

Ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, σε μια στιγμή μεγάλης χαράς, μου ευχήθηκε όχι τίποτα άλλο παρά «να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου». Όσο πιο πολύ το σκέφτομαι τόσο συνειδητοποιώ το ειδικό βάρος αυτής της ευχής και τόσο πιο πολύ την εκτιμώ. Πράγματι το όνειρο... ο μπούσουλας, ο οδηγός, η πυξίδα....

Μου θυμίζει εκείνες τις Πανελλήνιες εξετάσεις όπου μπήκε σαν θέμα, -αν θυμάμαι ήταν το 1997 ? στην έκθεση, ως φράση από τα λεγόμενα κάποιου Εφηβου Βουλευτή, και ήταν σχετικό με το όνειρο και το ρόλο του στη ζωή του ανθρώπου. Και διαμαρτύρονταν πολλοί για το παράξενο και «σουρεαλιστικό» θέμα, και την πατήσανε ακόμα πιο πολλοί μπουνταλάδες, που είχανε μάθει απέξω κι ανακατωτά όλα τα ξύλινα και τυποποιημένα θέματα του τύπου «Τα υπέρ και τα κατά της τηλεόρασης», «η βία στα γήπεδα», κλπ,κλπ γιατί είχανε μάθει στην «εύκολη» λύση, στην παπαγαλία, στην τυποποίηση και στους τυφλοσούρτες, στα «Sos» και στα τετριμμένα...

Όσοι όμως ήτανε μάγκες, και ξέρανε να σκέφτονται, και ξέρανε να κρίνουν, βρήκαν πεδίον δόξης λαμπρό. Διότι, όπως και να το κάνουμε, αν σου δώσουν τα γνωστά περιοδικά με τα σταυρόλεξα, που έχουν και κάτι σελίδες με παιχνίδια στα οποία για να περάσει η ώρα, πρέπει να ενώσεις κάτι τελίτσες και στο τέλος βγαίνει μια ζωγραφιά, πχ ένα δέντρο, ένα πουλί ή ένα λουλούδι, όποιος και να ενώσει τις τελίτσες λίγο πολύ την ίδια πανομοιότυπη εικόνα θα βγάλει.

Όμως ο πραγματικός ζωγράφος, ο αυθεντικός, ο δημιουργικός, ο μάγκας, δεν έχει ανάγκη από τελίτσες και κουραφέξαλα. Πιάνει τον καμβά και τα πινέλα και ζωγραφίζει! Οι τελίτσες και οι οδηγοί είναι για τους αρχάριους και τους «βαρεμένους».

Και κάτι άλλο: οι αληθινοί ζωγράφοι ποτέ δεν ξέρουν ακριβώς τον προορισμό, το τελικό αποτέλεσμα. Ξέρουν μεν τη γενική εικόνα και την κατεύθυνση μες στο μυαλό τους –την έμπνευση που λέμε, αλλά όχι επακριβώς το τέλος. Αυτό ακριβώς είναι και το όνειρο. Η αρχική ιδέα, η κινητήριος δύναμη. Από κει και πέρα, το τι θα αποτυπωθεί στον καμβά της ζωής είναι άγνωστο ακόμα και σε αυτόν τον καλλιτέχνη που το «ορίζει».

Χαίρετε και υγιαίνετε...