Πάει ο Αύγουστος, μάς τέλειωσε, και ήρθε ο Σεπτέμβρης.
Το ζητούμενο είναι βέβαια πόσοι τον ήθελαν να έρθει και πόσο, αυτόν το Σεπτέμβρη. Τον συγκεκριμένο... Τον Σεπτέμβρη του 2010, που ήδη απέκτησε (προτού να τον δούμε τον βαφτίσαμε!) και το διόλου κολακευτικό προσωνύμιο «ο Μαύρος Σεπτέμβρης».
Δηλαδή, "τούτον το Σεπτέμβρη (και χειμώνα) άμα τον πηδήσουμε, για άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε!"
Ε, δε θέλει και πολύ να το καταλάβεις... το ΔΝΤ μπήκε για τα καλά και Δ(υ)Ν(α)Τ(ά) στη ζωή των Ελλήνων, και μένει να δούμε αν θα καταντήσουμε τελικώς Αργεντινή, ή αν θα το γυρίσουμε σε Ουγγαρέζα (όχι τη σαλάτα), αλλά την ένδοξη 'επανάσταση' εναντίον του ΔΝΤ... το θέμα από όποια version και αν το πάρεις, είναι να δούμε τελικά «Φως στο Τούνελ» και σε εύλογο σχετικά χρονικό διάστημα, και όχι τι και ποιον «δρόμο» θα ακολουθήσουμε...
Έτσι κι αλλιώς ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται. Δεν νομίζω να έχει υποστεί η Ελληνική κοινωνία τέτοιο πολλαπλό και ισχυρό σοκ, από το μπαράζ των μέτρων, ρυθμίσεων και κοντρα-ξανά-μανά-μεταρρυθμίσεων, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όσο αυτό που συνέβη κατά το πρώτο εξάμηνο του σωτηρίου (?) έτους 2010... Βαλλόμαστε πανταχόθεν! Πάνε τα χαβαλεδιάρικα και τζερτζελέδικα έϊτυ’ς (80's) και νάϊντυ’ς (90's), άντε έστω και με λίγο τράβηγμα και πολλά πολλά δανεικά μέχρι και το φοβερό και τρομερό μιλλένιουμ και το ‘Greek summer’ 2004...
Αλλά ότι δεν κάνανε οι δαιμόνιοι ιοί των Η/Υ, ο Νοστράδαμος και ο Αρμαγεδδών μαζί, το 2000, το κατάφεραν τρεις κρυόκωλοι μικρομεσαίοι υπαλληλίσκοι του ΔΝΤ, «δον-φούφουτοι» που λέει και γνωστού εκτοπίσματος ατακολόγος Πάγκαλος. Αν είναι μόνο έργο αυτών δηλαδή, και δεν βρήκαν άλλοθι και οι δικοί μας «σοσιαλιστές» (τι? ποιος? πού?) να περάσουν «τώρα που γυρίζει» και μέτρα που χρόνια θα θέλανε πολλές κυβερνήσεις, αλλά για τις γνωστές μικροπολιτικές σκοπιμότητες, πολιτικά κόστη,κλπ, κλπ, και για την ακόμα γνωστότερη Ελληνική τακτική ό,τι μπορείς να κάνεις αύριο, άσ’το για μεθαύριο και παραμεθαύριο, τα αναβάλανε εξ αναβολής για να τα αναβάλουν πάλι....
Έτσι με αυτά και με κείνα, το παραμύθι όχι μόνο είχε δράκο, αλλά ήταν όλο σκέτο γεμάτο δράκους! Και ακόμα δεν είδαμε ούτε πριγκιπέσες ούτε ιππότες ούτε νεράιδες... Από δράκο σε δράκο πέφτουμε να πάρει η ευχή!...
Η συγκυρία δεν επιτρέπει αισιοδοξία, ούτε και στον πλέον-σούπερ-ντούπερ-optimist! Το τραγικό είναι όμως ότι με αυτό τον τρόπο καταστρέφονται κάμποσες γενιές Νεοελλήνων μεταξύ 25-40 ετών. Τι εύκολο είναι να λές (ιδίως αν είσαι πολιτικός ή κάποιος «παράγοντας» του δημοσίου βίου –με κροκοδείλια δάκρυα, και μη ταράζοντας ούτε κεραία από το δικό σου status και life-style), στους άλλους όλους, στο «λαό», στον μισθοσυντήρητο, στον μικρομεσαίο επαγγελματία, σε όλους αυτούς δηλαδή που απαρτίζουν το μεγαλύτερο κομμάτι αυτού που λέγεται Ελληνικό έθνος, κόσμος, άνθρωποι, οικογενειάρχες, νοικοκύρηδες (λιγότερο ή περισσότερο δεν έχει σημασία), ότι κοιτάξτε, γκουχ...γκουχ... έρχονται δύσκολες μέρες....γκουχ...γκουχ...το ξέρουμε ότι είναι άδικο, και μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά...το ξέρουμε ότι δεν φταίτε οι περισσότεροι, αλλά θα την πληρώσετε όλοι εσείς, για 2,3, 5 (ποιος ξέρει...) «χρονάκια» μέχρι να βγούμε από την «κρίση» και να μπούμε σε νέο «κύκλο ανάπτυξης» κλπ,κλπ...
ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕΕΕΕΕ !!!!!!!
Ποια «χρονάκια», ποιά «κρίση» και πιο «δίκιο» ??? πού βρήκατε εσείς το «Δίκιο» σε αυτόν τον κόσμο, να μου πείτε και μένα να πάω να το βρώ... Σου λέει από το 2012 ή 2013 και βλέπουμε μετά... Δηλαδή μέχρι τότε τι? Ξερό ψωμί κι ελιά? Για ποιο λόγο? Επειδή έτυχε να γεννηθούμε σε αυτό το κράτος που από καταβολής του έμαθε να ζει με δανεικά? (όπως όμως τουλάχιστον και τα μισά από τα υπόλοιπα «κράτη» της υφηλίου επίσης...). Και τι είναι ο χρόνος για να περάσει? Ημίχρονο ποδοσφαιρικού αγώνα ή περίοδος στο μπάσκετ? Έτσι περνάει ο χρόνος και ο μήνας με 500 ή 600 ή 800 Ευρώ? Για μεροδούλι-μεροφάι μόνο? Να αντικαταστήσουμε δηλαδή το βρεφικό «μαμ-κακά και νάνι» με τη μετεξέλιξή του «μαμ (-και αυτό με ερωτηματικό πλέον)-δουλειά-κακά και νάνι» και μη θέλετε και πολλά πολλά?
Και τι είναι τα δανεικά? Από ποιούς σε ποιον και γιατί? Με τι όρους και ανταλλάγματα? Εν τέλει τι είναι και τι κάνει αυτό το παγκοσμιοποιημένο «σύστημα» που ονομάζεται «Οικονομία» (και πολύ κακώς βέβαια διότι μαγαρίζει ανελέητα δύο ελληνικότατες και σημαντικότατες έννοιες που το απαρτίζουν ως λέξη!).
Ε, λοιπόν, αν θέλετε τη γνώμη μου η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ είναι η μεγαλύτερη φούσκα, η μεγαλύτερη μπαρούφα ολκής, ό,τι πιο κοροϊδίστικο και αισχρό και αεριτζήδικο και διαβολικό «Colpo Grosso» υπάρχει και εφευρέθηκε ποτέ... Ο ορισμός του Σχετικισμού, της Αμφιβολίας, της Ανασφάλειας, της αέναης Αλλαγής, του Σκαμπανεβάσματος, της Αοριστίας, της Αδικίας, του Αήθους, της Απιστίας, της (Απ)ληστείας, της Αστάθειας, της Σαθρότητας, της Ψευτιάς, του Τίποτα, του Ευκαιριακού και του Ευκαιρισμού, του Τυχοδιωκτισμού, του Κενού, του Περιτυλίγματος, της Σχιζοφρένειας, του Αδειανού Πουκάμισου.....
Όχι ότι θέλω να το παίξω ειδήμονας κομίζοντας γλαύκαν εις Αθήνας... Αλλά με τον «κοινό νου» και την εμπειρία, δεν χρειάζεται κανείς επίσημη γνωμοδότηση της NASA για το γεγονός ότι πχ ο Ηλιος το πρωί ανατέλλει από την Ανατολή, διαγράφει τοξοειδή τροχιά κατά τη διάρκεια της ημέρας, και, τελικώς, δύει στη Δύση το δειλινό...
Έτσι λοιπόν για να κατευθύνουμε τη σκέψη μας από το «Γενικό» στο «Μερικό», (εξ αφορμής του μερικού και του εξειδικευμένου βέβαια που παντα αυτά αποτελούν το έναυσμα της νοητικής εξερεύνησης του «Γενικού» καθώς είναι πιο απτά και πιο κοντά στην καθημερινή τριβή και εμπειρία) θα δούμε γιατί ο Αριστοτέλης (με την εισαγωγή του σχετικισμού, και την παραδοχή του «αόριστου» και «μη απόλυτου» μέτρου) πέτυχε μια Πύρρειο και άνευ αντικρίσματος «νίκη» εναντίον του συμπαθέστατου –αλλά πολύ ιδεαλιστή και ουτοπιστή- μπαρμπα Σωκράτη Τσηφ-Σήνιορ-Γκράντε-Δασκάλου (που ήταν όμως κολλημένος στο «Νόμο» -ποιο νόμο?- και στις «Αρετές» -ποιες αρετές?-).
Στην πραγματικότητα, αυτός ο απύθμενος σχετικισμός είναι το όλο πρόβλημα. Αυτό είναι το πιο σπαστικό στην όλη υπόθεση, χρόοοονια ολόκληρα τώρα. Τίποτα δεν μπορείς να ορίσεις επακριβώς και τίποτα δεν μπορείς να το καλουπώσεις όπως θες εσύ. Δεν μπορείς να γίνεις Προκρούστης, που να χτυπιέσαι και να χτυπάς τον κώλο σου στο ταβάνι....
Τι είναι καλό? Τι είναι κακό? Τι είναι σωστό? Τι είναι λάθος? Τι είναι δίκαιο? Τι είναι άδικο? Τι είναι «ηθικό»? (Το νόμιμο και ηθικό που έλεγε και γνωστός εκπεσών της προηγούμενης κυβέρνησης...). Τι είναι Λογικό? Τι είναι Παράλογο? Τι είναι Πολιτεία-Πολιτεύομαι-Πολίτης-Πολιτικός? Τι είναι Δημοκρατία? (Αν υπάρχει και αν υπήρξε ποτέ?)
Αρχίζω και πυροβολάω ε? Έτσι, έτσι, για να μπαίνουμε σιγά σιγά στο ζουμί...
Διότι αν παίζεις στο Champions League, μπορείς να παίξεις σε οποιαδήποτε αλάνα μετά, αλλά το αντίστροφο μάλλον είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει...
Εκεί που αρχίζεις και κουφαίνεσαι τελείως όμως, και σου φεύγει το τσερβέλο που λένε, είναι όταν διαπιστώνεις, δυστυχώς εξ ιδίας πείρας τις περισσότερες φορές, ότι ο απόλυτος Κυνισμός, σε συνδυασμό με τη Σχετικότητα και το Αεριτζήδικο, που λέγαμε πιο πάνω, είναι ο κοινός υφέρπων Νόμος ή Βάση Λειτουργίας σε ό,τι αφορά την «διαχείριση» ανθρώπων ή/και ομάδων ή/και κρατών, από «κυβερνώντες», «ειδήμονες», «εργοδότες», «αφεντικά» και κάθε είδους θεσμικούς ή και αυτόκλητους πάτρονες.
Αυτοί σίγουρα δεν παίζανε με πλεϋμομπίλια στα νιάτα τους... Και αν παίζανε θα κάνανε ένα άσχημο, ξενέρωτο, κακόγουστο, αηδιαστικό «παιχνίδι», χωρίς φαντασία, χωρίς πλοκή, χωρίς εξέλιξη, χωρίς ελπίδα, χωρίς αισιοδοξία.
Το κακό είναι ότι μη έχοντας πλεϋμομπιλίστικη προϋπηρεσία, θέλουν να ρεφάρουν στα γεράματα παίζοντας με ζωντανά πλεϋμομπίλια κάθε λογής, χρώματος, φύλου και θρησκείας.
Το ακόμα χειρότερο? Ότι τα σημερινά "πλεϋμομπίλια" ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ !
Κάποια, ελάχιστα, το καταλαβαίνουν, κάποια άλλα -λίγα όμως- το αφουγκράζονται, αλλά δυστυχώς τα περισσότερα κοιμούνται τον ύπνο του ...δικαίου.
Βαρύ το κλίμα σήμερα, θα μου πείτε, και πέσαμε και κατευθείαν στα βαθιά... Βαρύ και πικρό, όπως ο μελαγχολικός Σεπτέμβρης που μόλις μπήκε, βαρύ και πικρό όπως ο Τούρκικος καφές που μας «κέρασαν» τα καρντάσια, τα μεμέτια εκεί απέναντι, στο Μουντό-Μπάσκετ που διοργανώνουν (και που εμείς υποτίθεται πάμε σαν τσολιάδες ντουγρού για μετάλλιο....).
Πάλι καλά που η ΠΑΟΚάρα «έφαγε» τη Φενέρ (Φανάρ-) μέσα στο «σπίτι» της (μας) με τις ευλογίες του Πατριάρχη, και τουλάχιστον δεν νικηθήκαμε κατά κράτος σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ ταυτόχρονα...
Χαίρετε και υγιαίνετε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου