(...η συνέχεια)
<< Ζην, τεχνογραφείν και φιλοσοφείν >>
Αμέτρητες εκπομπές έλαβαν χώρα, ιστορίες επί ιστοριών, άλλοτε πιο απλές και «πεζές» όπως το πλεϋμομπιλο-σχολείο με τα πλεϋμομπιλο-παιδάκια το οποίο στην ουσία αντέγραφε ή/και συμπλήρωνε πραγματικές ιστορίες από τα πρώτα σχολικά μας χρόνια, μέχρι ολόκληρες ευφάνταστες περιπέτειες διαρκείας που μπροστά τους ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών πχ. και οι άλλες μυθοπλασίες του Τόλκιν θα ωχριούσαν!
Ο καιρός όμως πέρασε, τα πλεϋμομπίλια αποσύρθηκαν από το προσκήνιο, μπήκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και της μνήμης, σκεπάστηκαν και θάφτηκαν κάτω από τη σκόνη της λήθης, ενώ σταδιακά τη θέση τους διαδοχικά έπαιρναν άλλα λογιών λογιών παιχνίδια: ποδήλατα, μπάλες, αθλήματα, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, μέχρι που και αυτά τα παιχνίδια ελαχιστοποιήθηκαν, και αντικαστάθηκαν από κάτι άλλο, όμως δυστυχώς τα περισσότερα δεν αντικαταστάθηκαν με διαφορετικά και νέα παιχνίδια...
Και ύστερα? Σχολεία, πανεπιστήμια, δουλειές, στρατός, ξανά-δουλειές, και ούτω καθεξής... Η ζωή προχωράει και αφήνει γλυκιές και πικρές γεύσεις και αναμνήσεις, σε πολλά θυμίζει ένα μεγάλο και χαοτικό παιχνίδι με τους δικούς του κανόνες, τη δική του τάξη και αταξία όπου η οργάνωση, οι μακροπρόθεσμοι στόχοι μαζί με το πάντρεμα της τύχης και της συγκυρίας, δημιουργούν ένα σύνολο επάνω στον καμβά που άλλοτε μοιάζει ζυγισμένος και στέρεος σαν τα σχήματα του Vasily Kandinsky και άλλοτε μοιάζει με τις μουντζαλιές και τα μπουρδουκλώματα κάτι ντεμέκ μεταμοντέρνων και αφηρημένων μορφών «τέχνης».
Όμως παρ’όλη την φαινομενική πολυπλοκότητά των δομών και των εκφάνσεών της, η ζωή, ο τρόπος που τη βιώνουμε οι περισσότεροι άνθρωποι, οι σχέσεις που αναπτύσσουμε μεταξύ μας ως κοινωνικά και πολιτικά όντα, φαίνεται να διέπεται από μερικούς βασικούς, απλούς και απαράβατους (έως τώρα) κανόνες...
Αυτά όλα βέβαια θα μας απασχολήσουν εκτενέστερα σε άλλες εκπομπές, και ούτως ή άλλως είναι θέματα που δύσκολα εξαντλούνται σε ένα και μόνο δοκίμιο.
Απαντήσαμε λοιπόν στο:
Γιατί «εκπομπές»?
και εν πολλοίς και στο :
Γιατί «πλεϋμομπίλια»?
Διότι πέρα από τον εν γένει αιτιοκρατικό «παλιμπαιδισμό» που φέρνει αναγκαστικά μαζί του το χαρμόσυνο και ευτυχέστατο γεγονός της γέννησης ενός παιδιού, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και όλος ο κόσμος μας, αυτές οι ανθρώπινες παρουσίες και σχέσεις/σκέψεις μέσα στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι του ιστορικού διηνεκούς, προσομοιάζουν κάλλιστα στον αθώο πλεϋμομπιλόκοσμο των παιδικών μας χρόνων.
Με μιά τεράστια διαφορά όμως....
Τότε τα πλεϋμομπίλια ήταν τα ζωντανά παιχνίδια μας....
Τώρα τα «πλεϋμομπίλια» στον «αληθινό κόσμο», τον (κά)κοσμο και (α)κοσμο κόσμο των μεγάλων, είμαστε εκούσια ή ακούσια όλοι εμείς, όσοι ενηλικιωνόμαστε (νωρίτερα ή αργότερα από τη βιολογική μας ηλικία δεν έχει σημασία) και είτε σιωπηλά και εύκολα, είτε ανθιστάμενοι και βοώντες, γινόμαστε μέρος του περίφημου «συστήματος», του «κατεστημένου», αυτού του Λεβιάθαν, τουτέστιν μέρος του παιχνιδιού άλλων ανθρώπων και δομών πέραν της δικής μας προσωπικής βούλησης και ισχύος.
Γεια σας πλεϋμομπίλια μου....
Τα (παλιά) πλεϋμομπίλια πέθαναν!
Ζήτω τα (νέα) πλεϋμομπίλια!
Εν τέλει, εκτός του Αυγούστου,
Γιατί «Τρίτη και τρείς (όχι δεκατρείς!)»?
Να που ο μαγικός, μυστικιστικός, παραδοσιακός και σημαδιακός Αριθμός τρία (3), που λέγαμε και στην ανάλυση κειμένων στο Γυμνάσιο, βρίσκει εφαρμογή και εδώ, πέρα από τον Τριαδικό Θεό, τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, την Τιάρα του Πάπα , την Τρίαινα του Ποσειδώνα ή το Τρίγωνο των Βερμούδων !
Τρίτη εγεννήθη ο Διγενής και Τρίτη θα πεθάνει...
«Την δε την Τρίτην την κακήν την πολυπικραμένην,
ημέραν τε του Ιατρού ελθόντος εις την Πόλην....»
Τρία πουλάκια κάθονταν, και δεν συμμαζευόμαστε....
Τρία τα γκόλ που έριξε και ο ΠΑΟΚ, (τρία όμως κι αυτά που έφαγε, αλλά αυτό δεν το λέμε....)
Και μπορεί να πέταξε το σεντόνι με τα αστεράκια από πάνω μας, αλλά τουλάχιστον θα έχουμε να λέμε πως ο «πολύς» Αίαντας από ταις «Κάτω Χώραι» δεν κατάφερε ούτε να μας ρίξει κάτω ούτε να μας χορέψει στο ταψί, δεν κατάφερε να μας νικήσει τελικά ούτε μέσα ούτε έξω, και αναγκάστηκε να καταφύγει στη ζυγαριά των κανονισμών της UEFA που ορίζουν ότι όταν πετυχαίνεις περισσότερα γκολ στην έδρα του αντιπάλου από ότι αυτός στη δική σου, επειδή το ξένο είναι πιο γλυκό συνεπάγεται ότι από την πολλή ζάχαρη βαραίνει και έτσι εσύ παίρνεις όόολη τη γλυκιά πρόκριση και ο άλλος μένει με την πίκρα....
(κι ας ήτανε ...τελικά την Τετάρτη, που συνέβη το κακό!...)
Ας ελπίσουμε τώρα, ότι μετά την Ιστορικής Σημασίας Πατριαρχική Λειτουργία στην πάλαι ποτέ ένδοξη Παναγία Σουμελά, θα ακολουθήσει και διπλή εντός έδρας νίκη επί των Τούρκων ποδοσφαιρικά τουλάχιστον, (αλήθεια πόσες ομάδες της ΟΥΕΦΑ έχουν το προνόμιο να παίζουν 2 φορές στην έδρα τους?) μία στην «κανονική» και μία στη «φυσική» έδρα του Πανθεσσαλονίκειου Δικεφάλου των Κωνσταντινουπολιτών....
Εως τότε οψόμεθα....
Χαίρετε και υγιαίνετε
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου